Zespół zamkowy w Bad Muskau stanowi historyczne i kompozycyjne serce Parku Mużakowskiego. Nowy Zamek, mimo swojej nazwy, wyrósł z dużo starszego założenia obronnego wzmiankowanego już w 1245 roku. W kolejnych stuleciach był wielokrotnie przebudowywany – od form renesansowych, przez barok, aż po neorenesans, który nadał mu obecny charakter. W XIX wieku Hermann von Pückler-Muskau nadał mu jednak zupełnie nową rolę, przekształcając go w integralną część kompozycji krajobrazowej.

W wizji Pücklera architektura nie miała funkcjonować w oderwaniu od natury. Zamek został powiązany z parkiem poprzez przekształcenie fosy w malownicze jezioro oraz stworzenie płynnych przejść między wnętrzem rezydencji a otwartą przestrzenią. Budowla stała się jednym z planów krajobrazu – widocznym z różnych punktów i zmieniającym się wraz z ruchem obserwatora. Z tej idei narodziła się koncepcja „mużakowskiego akropolu”, zakładająca połączenie wszystkich budynków w jedną całość, znaną z planów, lecz nigdy niezrealizowaną.

Dziś w zamku mieszczą się wystawy, punkt informacji turystycznej oraz siedziba Fundacji Park Księcia Pücklera Bad Muskau. Oba zamki przypominają, że Park Mużakowski nie jest jedynie „ogrodem”, lecz krajobrazową rezydencją, w której widoki, ogrody, rampy, mosty i budynki od początku miały współdziałać jako jeden organizm.

Stary Zamek był dawną bramą prowadzącą do przedzamcza i pełnił przede wszystkim funkcje administracyjne, stanowiąc część układu wejściowego. Oba budynki zostały poważnie zniszczone w 1945 roku. Stary Zamek odbudowano w drugiej połowie XX wieku, natomiast Nowy Zamek przez długi czas pozostawał ruiną i był przywracany do życia etapami aż do 2013 roku.