Postacie
Poznaj wybitne postacie, które miały nieoceniony wpływ na kształt i historię Parku Mużakowskiego. Odkryj ich pasje, wizje i wkład w to wyjątkowe dzieło krajobrazu, które przetrwało wieki.
Hermann von Pückler-Muskau
1785–1871
Niemiecki książę, podróżnik, pisarz i ogrodnik krajobrazowy. Twórca koncepcji Parku Mużakowskiego — największego XIX-wiecznego założenia ogrodowego w stylu angielskim w Europie Środkowej.
1 maja 1815 r. ogłosił mieszkańcom Muskau zamiar przekształcenia siedziby oraz jej otoczenia w rozległy park krajobrazowy. Nadzór nad pracami obejmował Jacob Heinrich Rehder, a Pückler osobiście kształtował kompozycję parku przez ponad dwie dekady — wytyczając Drogę Hermanna, Ścieżkę Słowików i inne osie kompozycyjne.
W 1834 r. wydawnictwo Hallbergera opublikowało jego dzieło „Andeutungen über Landschaftsgärtnerei” („Szkice o ogrodnictwie krajobrazowym”) — kanoniczny traktat europejskiej szkoły ogrodu krajobrazowego, ilustrowany 3 planami i 44 kolorowanymi litografiami.
Po sprzedaży majątku w 1845 r. kontynuował podróże po Anglii, Walii, Irlandii i Orient oraz prace nad innymi parkami. W 1901 r. w centralnym punkcie kompozycji parku wzniesiono ku jego czci pomnik — Kamień Pücklera.
Lucie von Hardenberg
1776–1854
Lucie Anna Wilhelmina von Hardenberg (1° von Pappenheim), córka pruskiego kanclerza Karla Augusta von Hardenberga. W 1817 r. została żoną Hermanna von Pückler-Muskau — mecenasem i współtwórczynią Ogrodu Zamkowego w Muskau.
Dla niej Pückler urządził w bezpośrednim sąsiedztwie Nowego Zamku Ogród Zamkowy ze słynnym kobiercem kwiatowym z literą „S” (od pieszczotliwego imienia „Schnucke”, którym ją nazywał) oraz tzw. Doliną Owcy.
Po formalnym rozwodzie w 1826 r. pozostała w bliskiej przyjaźni z Pücklerem aż do śmierci w 1854 r. — wspierała go finansowo w prowadzeniu prac przy parku i w podróżach naukowych.
Eduard Petzold
1815–1891
Niemiecki ogrodnik krajobrazowy, uczeń Hermanna von Pückler-Muskau, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli niemieckiej szkoły ogrodu krajobrazowego XIX wieku. Zaprojektował ponad 170 parków i ogrodów w całej Europie — od Wielkiej Brytanii po Rosję.
W latach 1857–1867 jako dyrektor parku i ogrodów w Muskau założył we wschodniej części parku arboretum, uznane pod koniec XIX w. za największą kolekcję roślin drzewiastych w Europie.
Autor książki „Die Landschafts-Gärtnerei” (1862) — podręcznika ogrodnictwa krajobrazowego, w którym kontynuował i rozwijał idee Pücklera. Jego prace teoretyczne i projekty wyznaczyły kanon ogrodu krajobrazowego dla kolejnych pokoleń.
Traugott Heinrich von Arnim
1839–1919
Pruski hrabia, ostatni prywatny właściciel majątku Muskau — przejął go w 1883 r. po księciu Fryderyku Niderlandzkim. Inwestował w utrzymanie i rozwój parku, kontynuując dzieło Pücklera i Petzolda.
W 1888 r. ufundował budowę Mauzoleum rodu von Arnimów na centralnym wzgórzu parku, według projektu berlińskiego architekta Juliusa Carla Raschdorffa (1823–1914) — twórcy m.in. berlińskiej katedry. Mauzoleum stało się jedną z dominant kompozycyjnych parku.
Za jego czasów, w 1901 r., w centralnym punkcie kompozycji, przeznaczonym pierwotnie na Świątynię Wytrwałości, wzniesiono pomnik ku czci twórcy parku — Kamień Pücklera.